Het doek komt tot leven
Welkom bij "Work in Progress", waar u de opbouw van het schilderij kunt volgen.
Van een leeg doek naar een voltooid kunstwerk.
Ontdek de intuïtieve stappen, de passie en de techniek die in elk schilderij door mijzelf worden vastgelegd.
Het eerste intuïtieve gevoel.....
Mijn schilderijen ontstaan intuïtief, zonder een vooraf vastgesteld plan. Kleur, gevoel en beweging vormen daarbij de leidraad.
Elk schilderij begint met een moment van inspiratie: een emotie die op het doek wordt vastgelegd. In dit werk heb ik eerst een laag structuur en reliëf aangebracht, gevormd met pleisterwerk. Deze tastbare basis biedt ruimte voor de verdere ontwikkeling van het schilderij.
Lagen van kleur, diepte en karakter
Na de eerste opzet volgt de verdere uitwerking van kleur en textuur. In deze fase komt het schilderij daadwerkelijk tot leven. Door verschillende verflagen aan te brengen, creëer ik diepte en leg ik het unieke karakter van het schilderij vast. De kleuren vloeien in elkaar over en de compositie krijgt geleidelijk haar definitieve vorm.
Zoeken en proberen: voltooiing en perfectie
In deze fase staat het zoeken centraal: het intuïtieve aftasten, het proberen en het steeds opnieuw ontdekken. Soms ontstaat er gaandeweg een gevoel dat iets voltooid is, ook al is het niet volmaakt. Intuïtie en gevoel wijzen de weg naar een natuurlijk evenwicht, waarin vorm, inhoud en betekenis samenkomen. Perfectie is daarbij geen vast eindpunt, maar een persoonlijke ervaring van harmonie en afronding.
Nog meer lagen van kleur
Nog meer lagen van kleur ontvouwen zich als een levendig samenspel van tinten, nuances en contrasten. Elke laag voegt diepte toe en brengt nieuwe details aan het licht, waardoor het geheel blijft verrassen en voortdurend in beweging lijkt.
Zoekende met laag over laag........
Laag over laag ontstaat het beeld.
Kleur, structuur en beweging vinden langzaam hun plek.
Ik zoek, verander en laat weer los.
Soms verdwijnt een laag, soms blijft juist een klein stukje zichtbaar.
Zo groeit het schilderij intuïtief,
tot het moment waarop het zichzelf lijkt te vinden.
Wanneer geeft een schilderij aan dat het af is?
Wanneer is een schilderij werkelijk af?
Misschien niet wanneer er niets meer aan toe te voegen is, maar juist wanneer je voelt dat je niets meer hoeft te veranderen.
Ik blijf zoeken, kijken en soms weer iets weghalen of toevoegen. Tot het moment waarop kleur, beweging, stilte en gevoel met elkaar in balans komen.
Dan laat ik het los.
Niet omdat alles perfect is, maar omdat het schilderij zelf zegt: het is goed zo.
Maar toch.........?